Göçmen Ailelerin Çocukları: Travmalar ve Umutsuzluklar

Adamın kafasında şiddetli bir yara izi mevcuttu. Kavganın kafasına bir mühimmat parçası gömülmüş; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. İsmi Mehmet'ti. Savaş ortamında ağır izler almış mültecilerin bakılan Danca tesisinde bir zaman tedavi alıyor. Sağ eli hareket ettiremiyor, tokalaşırken sol kolunu kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı oğlunu Rahman’ı okula bırakıp alırken karşılaştım. Çeşitli günler kucağıma birkaç kalem, silgi ve kalem açacağı tutuşturuyordu. Rahman’ın okuldan sonra insanlara verdiği kırtasiye ürünleri sahiplerinin alması amaçlı sınıfın yanına koyuyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocuğun ayrı öyküsü vardı. Bazıları savaş travmasını hala üstesinden gelememiş ailelerinden geliyordu. Sık sık çatışıyordu. Günlerimiz “Yapmayın sakın!” demekle sürüyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk ilkokula birinci sınıfa girmişti. Okulda ve aile ortamında zorlanıyordu.

Görevli pedagogu çabalar başarısız kaldı. İdare, durumu değerlendirmek amacıyla Rahman’ın ailesini daveti yapmayı tespit etti.

Bütün aile tamamı birlikte geldiler. Hepsi birlikte evde. Büyük aile birlikte toplantı odalarına girer girmez, Rahman düştü, “Muallim!” dedi bir adım atarak dede ve ninesinin ellerini öpmeye ilk kez yaptı.

Dışarısı soğukken ben, çift. Dede, çorapsız geliyordu. Yeleğin üzerine giydiği beyaz entarisini ayak bileklerine dek uzanan giydi. Annem ve nine kapalıydı. Okuldaki geçmişini ifade etmeye başladığımızda, o çocuk çok rahatsız oldu. Ağlayarak ağlamaya başladı. Çocuk psikolojisi derinliklerdeki gizem kavramaya gayret ediyorduk.

Baba, Rahman’ın çoğu zaman evden, güvenlik güçleri tarafından yakalandığını söyledi Anne ise kendisini “Hala gözleriyle gözü açık olarak yatarken gece saatlerinde kamağını ıslatıyor!” söyledi. O çocuk mahçup odadan ayrılmak ne yapacağını bilmedi. Sorunu çok ağırlaştırmadık.

Toplantıda ailelerin çoğunlukla onayıyla oğlunun birkaç psikoloğa yapılmasına karar verildi. Okul zaman zaman Rahman’la özel ile işbirliği görevi bana verildi.

İlerleyen günlerde Rahman koridorda koşarken kapıya. Zararı olmadı fakat canı yandı, samimi uzun ağladı. Rahman’ı teselli etmek için kucağını tutmaya kütüphane götürdüm ve onunla konuştum. Onun önüne beyaz bir renkli kalemler yerleştirdim. Raftan, birkaç kitap okuyor görerek uzaktan onu sessiz sade> gözlemledim. Rahman, renkli küçük kalemlerle bir karalarken bana unutmuş kendi konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kağıt alırken bana bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Çok fazla yorgun, orada kalmak istiyor istemiyor gitmek istemiyor. Arkadaşları onu sevmiyor!” anlattı. Yaz tatilinden sonra başka bir okulda çalışmaya. Rahman’ı gözden kaçırdım.

Yoldayken Nasır’la buluştum. Bana fark etti, “Öğretmen!” diyerek elime sarılmaya çalıştı. Rahman’ı sordum, yüzü sinirlendi; benden gizlemedi. Rahman daha sonra sık sık çeşitli Suç olaylara dolaşıp yetkililer kayıtlarına geçmiş. Ailesinden ayrı tutulup sorunlu yetiskinlerin eğitildiği bir tane yetiştirme yurduna yerleştirilmiş. Bütün gayretlerimize karşın Rahman’ı kurtaramamış olduk.